Lieve lezertjes!
We zijn aan onze laatste Erasmusdag begonnen... Morgen zijn we beiden onderweg naar huis! Eline zal tegen deze tijd morgen al bijna geland zijn!
Ik kan het echt haast niet geloven, maar de waarheid is zichtbaar in mijn kamer: alle kasten zijn leeg, foto's zijn van de muur... Alle herinneringen die ik hier heb, zitten in zakken, op een blog op internet en vooral voor altijd in mijn geheugen gegrift. Alle mensen die ik hier ontmoet heb, hebben voor altijd een speciaal plekje in mijn hart, want Erasmus doe je niet alleen, maar met al je mede-Erasmussers! Da's wat Erasmus zo speciaal maakt! Je leert mensen van over heel de wereld kennen, van de VS tot Japan! Toen ik kennismaakte met die twee Japanse meisjes kon ik niet geloven dat ze van Japan speciaal naar hier kwamen om te studeren! Da's echt ongelooflijk! Ze kunnen niet zomaar even naar huis of gewoon met thuis skypen gezien het tijdsverschil! Ze komen in februari en maart naar België, dus dan zullen we hen een mooie herinnering aan België bezorgen en hen frietjes laten eten! :)
Aan alle Belgische Erasmussers: bedankt voor de fijne tijd hier en we zien elkaar zeker nog eens terug in België, he! :) Ook nog heel veel succes met jullie examens, indien jullie er nog moeten doen! :)
Dan wil ik nu nog graag even de tijd nemen om iedereen die mijn blog trouw gelezen heeft te bedanken! Ik schrijf heel graag blogs en ik hoop dat jullie ze even graag gelezen hebben! :)
Special thanks to mijn mammie, die zo lief was om me helemaal tot hier te brengen en me nu hier weer komt ophalen! Morgen laat ik je een van de mooiste en speciaalste steden ter wereld zien, San Gimignano! :)
Ook aan mijn broertje bedankt om me tot hier te brengen, spijtig dat je door omstandigheden me niet mee kan komen ophalen! En ik ben heel benieuwd naar je verrassing van volgende week vrijdag! :)
Dit was 'm dan: de laatste Erasmusblog!
Tot gauw!!!
X
Posts tonen met het label Mama. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mama. Alle posts tonen
donderdag 27 januari 2011
woensdag 26 januari 2011
Nog 2 dagen... en puinhoop!
Ciao lieve lezertjes!
De inpak-madness is begonnen! Mijn kamer is haast onherkenbaar geworden! Oké, ik ben niet altijd van de ordelijkste, maar hoe het er nu bijligt, tart alle verbeelding! :) Alles staat vol zakken, valiezen, dozen, vuilzakken... Ongelooflijk!
Op dit moment is mama net voorbij Basel, Zwitserland! Iedere minuut komt ze dichter! De spanning is te snijden! Hahahaha, precies een thriller! Nee, een heel leuk, spannend verhaal! Alles wat ik hier heb meegemaakt, is een spannend verhaal!
Na deze korte update ga ik weer verder inpakken!
Tot morgen voor het laatste Erasmusblogbericht! Be prepared! :)
X
De inpak-madness is begonnen! Mijn kamer is haast onherkenbaar geworden! Oké, ik ben niet altijd van de ordelijkste, maar hoe het er nu bijligt, tart alle verbeelding! :) Alles staat vol zakken, valiezen, dozen, vuilzakken... Ongelooflijk!
Op dit moment is mama net voorbij Basel, Zwitserland! Iedere minuut komt ze dichter! De spanning is te snijden! Hahahaha, precies een thriller! Nee, een heel leuk, spannend verhaal! Alles wat ik hier heb meegemaakt, is een spannend verhaal!
Na deze korte update ga ik weer verder inpakken!
Tot morgen voor het laatste Erasmusblogbericht! Be prepared! :)
X
woensdag 10 november 2010
Hoog bezoek :)
Ciao ragazziiii!!!!!
Zaterdagavond mochten Eline en ik hoog bezoek verwelkomen: mijn allerliefste mams!!! :) :) :) :)
Spijtig genoeg kon mijn kleine broer er niet bij zijn, wegens werk... Ik had graag gehad dat hij erbij was geweest, maar dat zou dan betekenen dat ik zou wensen dat hij nog geen werk had en da's ook niet waar! Ik ben heel blij dat hij werk heeft, maar ik vind het spijtig dat voor werk altijd alle leuks moet wijken. Jammer, maar helaas, maar mama en ik hebben het niet aan ons hartje laten komen (Sorry, Aaron!)!
Zondag hadden we afgesproken om naar Milaan te trekken. Daar wonen Iwonna en Antonio, de kwekers van onze Viggo en tevens supersupersuperlieve mensen! Echt waar, het zijn echt schatten! Ik was sowieso van plan om hen te gaan bezoeken, maar met de trein zou de rit, inclusief de nodige overstappen, maar liefst 5 uur, enkel, in beslag nemen en da's toch wat veel om alleen te doen en ook nog eens om 's avonds terug te komen. Change of plans dus, toen ik zeker wist wanneer mam naar hier kwam, heb ik Iwonna gemaild om te zeggen dat we met z'n tweetjes kwamen! Het antwoord op dat mailtje was overduidelijk: 'Non vedo l'ora di rivedervi', wat niet minder betekent dan 'Ik kan niet wachten om jullie terug te zien'. En het was een heel gelukkig weerzien. Onder het wakende oog van de nodige regenwolken kwamen we aan bij Iwonna en Antonio. Het eerste wat Antonio tegen me zei was dat hij zo fier was dat hij nu met mij Italiaans kan praten (hij spreekt alleen maar Italiaans, geen Engels). Hij heeft nog wel een paar keer herhaald hoe fier hij op mij was en ik, ik groeide telkens weer een paar centimeter :) ! Het allerleukste aan ons bezoek daar was hondjes knuffelen!!!! Eindelijk nog eens een beertje vastpakken en wild door z'n haren glijden... In een woord: HEERLIJK!! Iedereen in de kennel is familie van Viggo, dus was het ook wel even ontroerend, ja ik geef het toe: ik heb even de tranen de vrije loop gelaten... Zeker toen zijn mama, Noelle en nonkel, Arcio, binnenkwamen en met dezelfde blik in hun ogen en even knuffelig op me afgelopen kwamen.... ZAAALIIGGG!! Zijn zusje, Iris, is intussen in blijde verwachting, 20 november is ze uitgerekend. Ben benieuwd, misschien dat ik dan voor een weekendje op logeren ga, zodat ik hen misschien een beetje kan helpen. We zien wel! :)
Toen we de honden buiten gingen bezoeken, is er wel nog 't een en 't ander gebeurd... Roy, aka Piccio Paccio, kwam nogal snel uit z'n hok gerend, ik had hem gezien, maar wist niet dat hij met zo'n snelheid op me afkwam, keek naar Malcolm en voor ik het wist... Xana met de beentjes in de lucht en de kennismaking met Milanese modder... Gelukkig had ik me niet echt pijn gedaan en konden we er hartelijk om lachen. Piccio Paccio kwam naderhand wel bij mij liggen in volledige overgave-positie; op z'n rug, poten in de lucht: excuses aanvaard, Piccio Paccio! :)
Na ons bezoekje zijn we nog naar een shoppingcenter geweest en daar hebben we ieder een paar schoenen en ik nog een paar laarzen gekocht. Geslaagde zondag!
Maandag zijn we naar Firenze geweest. Om daar te geraken, moet je normaal gezien eerst de autosnelweg tot in Bologna nemen om dan richting Firenze te trekken. Wij hadden op de kaart een alternatieve weg gevonden en die ging van Forlì recht naar Firenze, dus we gingen die weg nemen...
Wat bleek: een bergweg, klimmen en haarspeldbochten met een auto dat je nauwelijks kent én in de gietende stortregen... Ach, het was best een gezellige rit, aangenaam gezelschap doet daar veel aan! :)
In Firenze hebben we de belangrijkste bezienswaardigheden bezocht: Ponte Vecchio, Palazzo Vecchio, Duomo, David en... de markt! Onze souvenirs: een lederen handtas en een lederen jas! :)
De weg naar huis hebben we toch maar langs de autosnelweg afgelegd. Hoewel dat misschien ook wel levensgevaarlijk was: stortregen en Italianen die denken dat hen niks kan overkomen die je langs alle kanten proberen voorbij te steken. Halverwege hield het gelukkig op met regenen en hebben we de weg in normale omstandigheden kunnen verderzetten.
Dinsdag zijn we richting Ancona getrokken. We hebben de weg heen helemaal langs de kust afgelegd. Daar zijn wel wat plaatsjes die in de zomer wel echt de moeite waard zijn, nu was er jammer genoeg weinig te doen. Ancona is een echt havenstad met maritieme invalswegen naar Griekenland, Kroatië, Slovenië en Turkije. Je ziet er dan ook de grootste schepen met daarin een enorme lading aan vrachtwagens die de oversteek moeten maken. Tot voor gisteren had ik nog nooit een Griekse of Turkse truck op de weg gezien, nu weet ik ook weer hoe die nummerplaten eruit zien... ;)
Voor de rest hebben we in Ancona niet echt veel gedaan wegens het slechte weer, een heel mooie stad vind ik het niet, maar veel hebben we er ook niet van gezien. Wat wel: een waanzinnige traiteur met restaurant: Bontà delle Marche. Heel lekker daar, amai.
Dinsdagavond was dan weer afscheid nemen, want mama moest vanmorgen vroeg weer naar de luchthaven vertrekken. En ik, ik ging naar school om de saaiste lessen ooit bij te wonen, maar ik heb me de afgelopen dagen enorm geamuseerd en da's wat telt, saaie lessen of niet! :)
Mooie liedjes duren vaak niet lang, maar ze staan voor altijd in je geheugen gegrift.
Alla prossima!
X
Zaterdagavond mochten Eline en ik hoog bezoek verwelkomen: mijn allerliefste mams!!! :) :) :) :)
Spijtig genoeg kon mijn kleine broer er niet bij zijn, wegens werk... Ik had graag gehad dat hij erbij was geweest, maar dat zou dan betekenen dat ik zou wensen dat hij nog geen werk had en da's ook niet waar! Ik ben heel blij dat hij werk heeft, maar ik vind het spijtig dat voor werk altijd alle leuks moet wijken. Jammer, maar helaas, maar mama en ik hebben het niet aan ons hartje laten komen (Sorry, Aaron!)!
Zondag hadden we afgesproken om naar Milaan te trekken. Daar wonen Iwonna en Antonio, de kwekers van onze Viggo en tevens supersupersuperlieve mensen! Echt waar, het zijn echt schatten! Ik was sowieso van plan om hen te gaan bezoeken, maar met de trein zou de rit, inclusief de nodige overstappen, maar liefst 5 uur, enkel, in beslag nemen en da's toch wat veel om alleen te doen en ook nog eens om 's avonds terug te komen. Change of plans dus, toen ik zeker wist wanneer mam naar hier kwam, heb ik Iwonna gemaild om te zeggen dat we met z'n tweetjes kwamen! Het antwoord op dat mailtje was overduidelijk: 'Non vedo l'ora di rivedervi', wat niet minder betekent dan 'Ik kan niet wachten om jullie terug te zien'. En het was een heel gelukkig weerzien. Onder het wakende oog van de nodige regenwolken kwamen we aan bij Iwonna en Antonio. Het eerste wat Antonio tegen me zei was dat hij zo fier was dat hij nu met mij Italiaans kan praten (hij spreekt alleen maar Italiaans, geen Engels). Hij heeft nog wel een paar keer herhaald hoe fier hij op mij was en ik, ik groeide telkens weer een paar centimeter :) ! Het allerleukste aan ons bezoek daar was hondjes knuffelen!!!! Eindelijk nog eens een beertje vastpakken en wild door z'n haren glijden... In een woord: HEERLIJK!! Iedereen in de kennel is familie van Viggo, dus was het ook wel even ontroerend, ja ik geef het toe: ik heb even de tranen de vrije loop gelaten... Zeker toen zijn mama, Noelle en nonkel, Arcio, binnenkwamen en met dezelfde blik in hun ogen en even knuffelig op me afgelopen kwamen.... ZAAALIIGGG!! Zijn zusje, Iris, is intussen in blijde verwachting, 20 november is ze uitgerekend. Ben benieuwd, misschien dat ik dan voor een weekendje op logeren ga, zodat ik hen misschien een beetje kan helpen. We zien wel! :)
Toen we de honden buiten gingen bezoeken, is er wel nog 't een en 't ander gebeurd... Roy, aka Piccio Paccio, kwam nogal snel uit z'n hok gerend, ik had hem gezien, maar wist niet dat hij met zo'n snelheid op me afkwam, keek naar Malcolm en voor ik het wist... Xana met de beentjes in de lucht en de kennismaking met Milanese modder... Gelukkig had ik me niet echt pijn gedaan en konden we er hartelijk om lachen. Piccio Paccio kwam naderhand wel bij mij liggen in volledige overgave-positie; op z'n rug, poten in de lucht: excuses aanvaard, Piccio Paccio! :)
Na ons bezoekje zijn we nog naar een shoppingcenter geweest en daar hebben we ieder een paar schoenen en ik nog een paar laarzen gekocht. Geslaagde zondag!
Maandag zijn we naar Firenze geweest. Om daar te geraken, moet je normaal gezien eerst de autosnelweg tot in Bologna nemen om dan richting Firenze te trekken. Wij hadden op de kaart een alternatieve weg gevonden en die ging van Forlì recht naar Firenze, dus we gingen die weg nemen...
Wat bleek: een bergweg, klimmen en haarspeldbochten met een auto dat je nauwelijks kent én in de gietende stortregen... Ach, het was best een gezellige rit, aangenaam gezelschap doet daar veel aan! :)
In Firenze hebben we de belangrijkste bezienswaardigheden bezocht: Ponte Vecchio, Palazzo Vecchio, Duomo, David en... de markt! Onze souvenirs: een lederen handtas en een lederen jas! :)
 |
| Mama en ik, in, jawel, de zon! |
 |
| Firenze, gezien vanop Piazzale Michelangelo |
 |
| Firenze by night |
 |
| De koepel van de Duomo |
Dinsdag zijn we richting Ancona getrokken. We hebben de weg heen helemaal langs de kust afgelegd. Daar zijn wel wat plaatsjes die in de zomer wel echt de moeite waard zijn, nu was er jammer genoeg weinig te doen. Ancona is een echt havenstad met maritieme invalswegen naar Griekenland, Kroatië, Slovenië en Turkije. Je ziet er dan ook de grootste schepen met daarin een enorme lading aan vrachtwagens die de oversteek moeten maken. Tot voor gisteren had ik nog nooit een Griekse of Turkse truck op de weg gezien, nu weet ik ook weer hoe die nummerplaten eruit zien... ;)
 |
| Nieuw en oud, de witte was diegene waar wij mee rondcrossten |
 |
| De trucks in de overzetboot |
 |
| De boot zelf |
 |
| Scheepswerf waar men bezig was met een nieuwe cruiseschip |
 |
| De katten die aan de vismijn duidelijk altijd de overschotjes toegeworpen krijgen |
 |
| Een knuffelgrage zwangere kattin aan de Duomo van Ancona |
 |
| De Duomo |
 |
| Bontà delle Marche |
Dinsdagavond was dan weer afscheid nemen, want mama moest vanmorgen vroeg weer naar de luchthaven vertrekken. En ik, ik ging naar school om de saaiste lessen ooit bij te wonen, maar ik heb me de afgelopen dagen enorm geamuseerd en da's wat telt, saaie lessen of niet! :)
Mooie liedjes duren vaak niet lang, maar ze staan voor altijd in je geheugen gegrift.
Alla prossima!
X
maandag 20 september 2010
Afscheidsfeestje
Zaterdag had ik wat vrienden en familie uitgenodigd om 'afscheid te komen nemen'. Het makkelijkst was iedereen ineens uit te nodigen want anders was ik iedere avond 'afscheid' aan het nemen...
De voorbije weken stonden mijn gsm en mail vol met berichtjes 'Wanneer kunnen we eens afspreken, want wij willen je nog wel eens zien voor je vertrekt, he!'. Dus het besluit om dan toch maar een feestje te organiseren, was snel genomen. Al vind ik de naam 'feestje' ietwat ironisch 'Kom we gaan feesten omdat je mij een hele tijd niet zal zien...' Hmmm, dubbel gevoel...
En dat dubbele gevoel is heel letterlijk te nemen: langs de ene kant superblij dat ik eindelijk kan vertrekken, want dit is dé kans om zoiets te doen en langs de andere kant; kan ik dat wel zo alleen zijn en op kot zitten en echt helemaal op mezelf zijn aangewezen?
Ik gok maar dat het allemaal wel zal lukken. Dat is ook de zin die tijdens mijn feestje het meest werd uitgesproken 'Het zal allemaal wel lukken'. Well, let's hope so! ;)
Donderdag is D-day!
Om half 6 's morgens de auto in, gepakt en gezakt, broer en mam erin, en rijden maar. Dan zijn we vertrokken voor een rit van minstens 13u... Gelukkig zijn we met z'n drietjes en kunnen we elkaar tijdens het rijden een beetje aflossen (stoppen en dan wisselen natuurlijk)!
We hopen rond een uur of 10 's avonds in Forlì aan te komen.
Maandag vertrekken broer en mams dan terug naar huis, zonder mij...
... en ik, ik moet die maandag de eerste dag naar school, als alles vlotjes verloopt toch!
Kriebels tot in de keel en vlinders in mijn buik,
laat het maar snel opengaan, dat nieuwe luik!
X
Xana
P.S.: Tot slot nog enkele foto's van het feestje:
De voorbije weken stonden mijn gsm en mail vol met berichtjes 'Wanneer kunnen we eens afspreken, want wij willen je nog wel eens zien voor je vertrekt, he!'. Dus het besluit om dan toch maar een feestje te organiseren, was snel genomen. Al vind ik de naam 'feestje' ietwat ironisch 'Kom we gaan feesten omdat je mij een hele tijd niet zal zien...' Hmmm, dubbel gevoel...
En dat dubbele gevoel is heel letterlijk te nemen: langs de ene kant superblij dat ik eindelijk kan vertrekken, want dit is dé kans om zoiets te doen en langs de andere kant; kan ik dat wel zo alleen zijn en op kot zitten en echt helemaal op mezelf zijn aangewezen?
Ik gok maar dat het allemaal wel zal lukken. Dat is ook de zin die tijdens mijn feestje het meest werd uitgesproken 'Het zal allemaal wel lukken'. Well, let's hope so! ;)
Donderdag is D-day!
Om half 6 's morgens de auto in, gepakt en gezakt, broer en mam erin, en rijden maar. Dan zijn we vertrokken voor een rit van minstens 13u... Gelukkig zijn we met z'n drietjes en kunnen we elkaar tijdens het rijden een beetje aflossen (stoppen en dan wisselen natuurlijk)!
We hopen rond een uur of 10 's avonds in Forlì aan te komen.
Maandag vertrekken broer en mams dan terug naar huis, zonder mij...
... en ik, ik moet die maandag de eerste dag naar school, als alles vlotjes verloopt toch!
Kriebels tot in de keel en vlinders in mijn buik,
laat het maar snel opengaan, dat nieuwe luik!
X
Xana
P.S.: Tot slot nog enkele foto's van het feestje:
 |
| Kleine Jense en ik |
 |
| Familie Meulebroeck |
 |
| Neef Kevin en zijn vriendin Stefanie |
 |
| Tante Nicole en Nonkel Marcel (precies een beetje te veel wijn?) |
 |
| Stefanie en ik |
 |
| Neef Jan en zijn vriendin Kim (papa en mama van Jense) |
 |
| Tante Thalia en haar zoon, dus mijn neef, Stein |
Abonneren op:
Posts (Atom)