Laatste dag!

Lieve lezertjes!

We zijn aan onze laatste Erasmusdag begonnen... Morgen zijn we beiden onderweg naar huis! Eline zal tegen deze tijd morgen al bijna geland zijn!
Ik kan het echt haast niet geloven, maar de waarheid is zichtbaar in mijn kamer: alle kasten zijn leeg, foto's zijn van de muur... Alle herinneringen die ik hier heb, zitten in zakken, op een blog op internet en vooral voor altijd in mijn geheugen gegrift. Alle mensen die ik hier ontmoet heb, hebben voor altijd een speciaal plekje in mijn hart, want Erasmus doe je niet alleen, maar met al je mede-Erasmussers! Da's wat Erasmus zo speciaal maakt! Je leert mensen van over heel de wereld kennen, van de VS tot Japan! Toen ik kennismaakte met die twee Japanse meisjes kon ik niet geloven dat ze van Japan speciaal naar hier kwamen om te studeren! Da's echt ongelooflijk! Ze kunnen niet zomaar even naar huis of gewoon met thuis skypen gezien het tijdsverschil! Ze komen in februari en maart naar België, dus dan zullen we hen een mooie herinnering aan België bezorgen en hen frietjes laten eten! :)

Aan alle Belgische Erasmussers: bedankt voor de fijne tijd hier en we zien elkaar zeker nog eens terug in België, he! :) Ook nog heel veel succes met jullie examens, indien jullie er nog moeten doen! :)

Dan wil ik nu nog graag even de tijd nemen om iedereen die mijn blog trouw gelezen heeft te bedanken! Ik schrijf heel graag blogs en ik hoop dat jullie ze even graag gelezen hebben! :)

Special thanks to mijn mammie, die zo lief was om me helemaal tot hier te brengen en me nu hier weer komt ophalen! Morgen laat ik je een van de mooiste en speciaalste steden ter wereld zien, San Gimignano! :)
Ook aan mijn broertje bedankt om me tot hier te brengen, spijtig dat je door omstandigheden me niet mee kan komen ophalen! En ik ben heel benieuwd naar je verrassing van volgende week vrijdag! :)

Dit was 'm dan: de laatste Erasmusblog!

Tot gauw!!!

X

Afscheidsfeestje

Zaterdag had ik wat vrienden en familie uitgenodigd om 'afscheid te komen nemen'. Het makkelijkst was iedereen ineens uit te nodigen want anders was ik iedere avond 'afscheid' aan het nemen...
De voorbije weken stonden mijn gsm en mail vol met berichtjes 'Wanneer kunnen we eens afspreken, want wij willen je nog wel eens zien voor je vertrekt, he!'. Dus het besluit om dan toch maar een feestje te organiseren, was snel genomen. Al vind ik de naam 'feestje' ietwat ironisch 'Kom we gaan feesten omdat je mij een hele tijd niet zal zien...' Hmmm, dubbel gevoel...

En dat dubbele gevoel is heel letterlijk te nemen: langs de ene kant superblij dat ik eindelijk kan vertrekken, want dit is dé kans om zoiets te doen en langs de andere kant; kan ik dat wel zo alleen zijn en op kot zitten en echt helemaal op mezelf zijn aangewezen?
Ik gok maar dat het allemaal wel zal lukken. Dat is ook de zin die tijdens mijn feestje het meest werd uitgesproken 'Het zal allemaal wel lukken'. Well, let's hope so! ;)

Donderdag is D-day!
Om half 6 's morgens de auto in, gepakt en gezakt, broer en mam erin, en rijden maar. Dan zijn we vertrokken voor een rit van minstens 13u... Gelukkig zijn we met z'n drietjes en kunnen we elkaar tijdens het rijden een beetje aflossen (stoppen en dan wisselen natuurlijk)!
We hopen rond een uur of 10 's avonds in Forlì aan te komen.
Maandag vertrekken broer en mams dan terug naar huis, zonder mij...


... en ik, ik moet die maandag de eerste dag naar school, als alles vlotjes verloopt toch!

Kriebels tot in de keel en vlinders in mijn buik,
laat het maar snel opengaan, dat nieuwe luik!

X
Xana

P.S.: Tot slot nog enkele foto's van het feestje:

Kleine Jense en ik

Familie Meulebroeck   

Neef Kevin en zijn vriendin Stefanie

Tante Nicole en Nonkel Marcel
(precies een beetje te veel wijn?)

Stefanie en ik

Neef Jan en zijn vriendin Kim
(papa en mama van Jense)

Tante Thalia en haar zoon, dus mijn neef, Stein