Hoog bezoek :)

Ciao ragazziiii!!!!!

Zaterdagavond mochten Eline en ik hoog bezoek verwelkomen: mijn allerliefste mams!!! :) :) :) :)
Spijtig genoeg kon mijn kleine broer er niet bij zijn, wegens werk... Ik had graag gehad dat hij erbij was geweest, maar dat zou dan betekenen dat ik zou wensen dat hij nog geen werk had en da's ook niet waar! Ik ben heel blij dat hij werk heeft, maar ik vind het spijtig dat voor werk altijd alle leuks moet wijken. Jammer, maar helaas, maar mama en ik hebben het niet aan ons hartje laten komen (Sorry, Aaron!)!
Zondag hadden we afgesproken om naar Milaan te trekken. Daar wonen Iwonna en Antonio, de kwekers van onze Viggo en tevens supersupersuperlieve mensen! Echt waar, het zijn echt schatten! Ik was sowieso van plan om hen te gaan bezoeken, maar met de trein zou de rit, inclusief de nodige overstappen, maar liefst 5 uur, enkel, in beslag nemen en da's toch wat veel om alleen te doen en ook nog eens om 's avonds terug te komen. Change of plans dus, toen ik zeker wist wanneer mam naar hier kwam, heb ik Iwonna gemaild om te zeggen dat we met z'n tweetjes kwamen! Het antwoord op dat mailtje was overduidelijk: 'Non vedo l'ora di rivedervi', wat niet minder betekent dan 'Ik kan niet wachten om jullie terug te zien'. En het was een heel gelukkig weerzien. Onder het wakende oog van de nodige regenwolken kwamen we aan bij Iwonna en Antonio. Het eerste wat Antonio tegen me zei was dat hij zo fier was dat hij nu met mij Italiaans kan praten (hij spreekt alleen maar Italiaans, geen Engels). Hij heeft nog wel een paar keer herhaald hoe fier hij op mij was en ik, ik groeide telkens weer een paar centimeter :) ! Het allerleukste aan ons bezoek daar was hondjes knuffelen!!!! Eindelijk nog eens een beertje vastpakken en wild door z'n haren glijden... In een woord: HEERLIJK!! Iedereen in de kennel is familie van Viggo, dus was het ook wel even ontroerend, ja ik geef het toe: ik heb even de tranen de vrije loop gelaten... Zeker toen zijn mama, Noelle en nonkel, Arcio, binnenkwamen en met dezelfde blik in hun ogen en even knuffelig op me afgelopen kwamen.... ZAAALIIGGG!! Zijn zusje, Iris, is intussen in blijde verwachting, 20 november is ze uitgerekend. Ben benieuwd, misschien dat ik dan voor een weekendje op logeren ga, zodat ik hen misschien een beetje kan helpen. We zien wel! :)
Toen we de honden buiten gingen bezoeken, is er wel nog 't een en 't ander gebeurd... Roy, aka Piccio Paccio, kwam nogal snel uit z'n hok gerend, ik had hem gezien, maar wist niet dat hij met zo'n snelheid op me afkwam, keek naar Malcolm en voor ik het wist... Xana met de beentjes in de lucht en  de kennismaking met Milanese modder... Gelukkig had ik me niet echt pijn gedaan en konden we er hartelijk om lachen. Piccio Paccio kwam naderhand wel bij mij liggen in volledige overgave-positie; op z'n rug, poten in de lucht: excuses aanvaard, Piccio Paccio! :)
Na ons bezoekje zijn we nog naar een shoppingcenter geweest en daar hebben we ieder een paar schoenen en ik nog een paar laarzen gekocht. Geslaagde zondag!

Maandag zijn we naar Firenze geweest. Om daar te geraken, moet je normaal gezien eerst de autosnelweg tot in Bologna nemen om dan richting Firenze te trekken. Wij hadden op de kaart een alternatieve weg gevonden en die ging van Forlì recht naar Firenze, dus we gingen die weg nemen...
Wat bleek: een bergweg, klimmen en haarspeldbochten met een auto dat je nauwelijks kent én in de gietende stortregen... Ach, het was best een gezellige rit, aangenaam gezelschap doet daar veel aan! :)
In Firenze hebben we de belangrijkste bezienswaardigheden bezocht: Ponte Vecchio, Palazzo Vecchio, Duomo, David en... de markt! Onze souvenirs: een lederen handtas en een lederen jas! :)

Mama en ik, in, jawel, de zon! 

Firenze, gezien vanop Piazzale Michelangelo

Firenze by night

De koepel van de Duomo

De weg naar huis hebben we toch maar langs de autosnelweg afgelegd. Hoewel dat misschien ook wel levensgevaarlijk was: stortregen en Italianen die denken dat hen niks kan overkomen die je langs alle kanten proberen voorbij te steken. Halverwege hield het gelukkig op met regenen en hebben we de weg in normale omstandigheden kunnen verderzetten.

Dinsdag zijn we richting Ancona getrokken. We hebben de weg heen helemaal langs de kust afgelegd. Daar zijn wel wat plaatsjes die in de zomer wel echt de moeite waard zijn, nu was er jammer genoeg weinig te doen. Ancona is een echt havenstad met maritieme invalswegen naar Griekenland, Kroatië, Slovenië en Turkije. Je ziet er dan ook de grootste schepen met daarin een enorme lading aan vrachtwagens die de oversteek moeten maken. Tot voor gisteren had ik nog nooit een Griekse of Turkse truck op de weg gezien, nu weet ik ook weer hoe die nummerplaten eruit zien... ;)

Nieuw en oud, de witte was diegene waar wij mee rondcrossten

De trucks in de overzetboot

De boot zelf

Scheepswerf waar men bezig was met een nieuwe cruiseschip

De katten die aan de vismijn duidelijk altijd
de overschotjes toegeworpen krijgen

Een knuffelgrage zwangere kattin
aan de Duomo van Ancona

De Duomo

Bontà delle Marche

Voor de rest hebben we in Ancona niet echt veel gedaan wegens het slechte weer, een heel mooie stad vind ik het niet, maar veel hebben we er ook niet van gezien. Wat wel: een waanzinnige traiteur met restaurant: Bontà delle Marche. Heel lekker daar, amai.
Dinsdagavond was dan weer afscheid nemen, want mama moest vanmorgen vroeg weer naar de luchthaven vertrekken. En ik, ik ging naar school om de saaiste lessen ooit bij te wonen, maar ik heb me de afgelopen dagen enorm geamuseerd en da's wat telt, saaie lessen of niet! :)

Mooie liedjes duren vaak niet lang, maar ze staan voor altijd in je geheugen gegrift.

Alla prossima!
X

Van kleine ergernissen...

Ciao!

Zoals sommigen onder jullie al gezien hebben op facebook, was ik deze week heel even met verstomming geslagen. Ons huisgenootje, Olga, heeft de nogal vervelende gewoonte van altijd in het midden van de nacht in de douche te gaan. Ik slaap vlak naast de badkamer, dus ik word elke keer wakker en je weet wel wat het horen van stromend water teweeg kan brengen, dus meestal kan 'k nog eens uit mijn bed ook.
Nu, ik ben niet iemand die gemakkelijk op iemand afstapt om te zeggen 'doe dit of dat eens niet', wat dat betreft ben ik nogal 'chicken', ook al erger ik me er blauw aan.
Eerder deze week had ik me dus voorgenomen om er iets van te zeggen. Die bewuste avond kwam ze weer binnen 'doe eens dit, doe eens dat', ik werd al een beetje nijdig... Je moet voor de rest van het verhaal even weten dat geen van beide onze huisgenootjes ooit fatsoenlijk afwast, laat staan alles terug in de kast zet, de keuken is meestal een grote puinhoop! Ook hier ergeren we ons allebei blauw aan.
Later die avond stond ik af te wassen, ik droogde de potten af toen ze naast me kwam staan. "Je moet dat wel nog eens afspoelen, hoor, wat zo is dat niet hygiënisch...", er hing nog zo'n beetje schuim aan de buitenkant van de pot, zo van dat natte schuim, dat er ook heus wal af gaat als je de pot afdroogt! En niet hygiënisch, are you f***ing kidding me, potten die niet afgewassen zijn of maar 'half z'n gat', dat is niet hygiënisch!!! Oooh, ik was echt zoooo kwaad dat ik alles in stilte voort heb opgeruimd, m'n spullen snel heb gepakt en zonder iets te zeggen vertrokken ben richting een paar vriendinnen waarmee ik naar de salsales ging. En ondertussen heeft dit 'chicken' haar nog altijd niet gevraagd om niet meer te douchen in het midden van de nacht!

De salsales, by the way, was wel heel leuk! Ik heb veel nieuwe dingen geleerd. :)

Alla prossima!
En tot ik jullie weer spreek:
I'll learn to not make the little things get me!

X

Het spook in het Oude Station

Griezelen...
Da's waar het dit weekend allemaal om draait. Griezelen en spoken en.... FEESTJE!!! 
Natuurlijk was dit de ideale gelegenheid om eens stevig uit de bol te gaan! Halloween wordt hier duidelijk veel harder gevierd dan bij ons en ze weten hier ook duidelijk hoe ze dat moeten doen! ;) 
Toen vrijdag de avond nog jong was, kwamen onze vriendinnen naar ons appartement om daar al wat 'voor te drinken'. Daarna vertrokken we naar het 'Vecchia Stazione', het Oude Station, om er mee te gaan griezelen. Het werd een geslaagde nacht. Spijtig genoeg voor sommigen onder ons, een feestje waar een kater aan overgehouden werd... Wijn en wodka is niet de ultieme combinatie blijkbaar...
Resultaat was een beetje een zwaar hoofd de volgende voormiddag maar na een stevig middagmaal was dat alweer helemaal vergeten! 
Hier de foto's van het feestje, meer foto's vinden jullie op mijn facebook! :) 

Foto van het 'voordrinken' in Eline's kamer

Foto op het feestje, al heel laat in de nacht

Dus, om even op te sommen, vrijdag was Halloweenparty; zaterdag was een lazy Saturday met als avondeten een lekkere afhaalpizza en een goed glas Coca Cola, want geef toe wie heeft nu zin om te koken na zo'n feestje! ;) 

En mijn zondag heb ik gespendeerd aan een extra uurtje slaap (ah ja, de klok werd vannacht verzet), mijn bachelorpaper en het veldrijden! Ik mag weer met superveel trots aankondigen dat mijn streekgenoten het daar in Zonhoven weer netjes voor elkaar hebben gekregen. Stybar gewonnen en naast hem op de tweede plek op het podium, Kevin Pauwels! Jippie! Knappe wedstrijd, trouwens, amai! Toen ik het interview met Jos Pauwels hoorde en daarna dat met Bart Aernouts en Kevin Pauwels, drong het tot me door hoezeer ik het Kalmthoutse en Essense dialect begin te missen, gek he! Maar 't is toch zo'n schoon taaltje, dat van de Noorderkempen! :) 

Morgen komen Eline's ouders en broertje naar hier voor een weekje en volgende zaterdag mag ik mijn mams hier verwelkomen! Oh, wat wilde ik dat het al volgende week was! :) 

Tot de volgende en geniet van een extra vrije dag morgen! 

Tot ik jullie weer spreek: 

Halloween wraps fear in innocence,
As though it were a slightly sour sweet.
Let terror, then, be turned into a treat...
                                                            ~ Nicholas Gordon

X

Scherven brengen geluk

Ciao ragazzi!

Deze week is een klein beetje een rampweek geweest...
Oké, here we go! Allereerst is vorige week de lamp van m'n kamer gesprongen, dus enkele dagen geen licht 's avonds. Gelukkig viel dat al bij al goedkoop op te lossen, een lampje van 99 cent did the tric!
Dan zijn er enkele dagen gepasseerd waarop er niet veel misliep en dan werd het dinsdag... Dinsdagavond was de wekelijkse Erasmusaperatiefavond, ik besloot m'n witte trui aan te doen, die was al een beetje vuil en dan had ik voor de volgende dag een gevulde wasmachine. En zo geschiedde ook, ik kwam aan in Bar Moquette en twijfelde heel erg lang over die rode wijn, doen of niet? Ja, ik besloot hem te nemen, ik heb er welgeteld drie slokken van gedaan, denk ik, en dan is er iemand tegen m'n arm gelopen en alles over de witte trui. Ik meteen weer naar huis om te proberen ze nog te redden. Jammer genoeg mocht niks baten, twee keer gewassen en een dag in de zeep later kon je de vlekken nog altijd zien. Vaarwel, witte trui!
Nadat ik mijn trui na de eerste keer uit de wasmachine haalde, struikelde ik met de wasmand, duwde tegen de deur van ons halletje en ***KRAK***!!!! Het glas van de deur helemaal gebarsten, er staat namelijk een verwarming achter en doordat ik de deur verder duwde is de draaiknop van die verwarming dus in de raam beland. Volgende morgen heb ik naar de huisbazin gebeld en nog dezelfde dag hadden we een nieuw raam in de deur zitten. Snel gefixt, maar wel een dure oplossing: €120... Daar gaan m'n nieuwe schoenen!
En het is nog niet gedaan!!!
Nadat de huisbaas net terug vertrokken was, keek ik mijn mail na en mama had om me op te beuren twee artikels over Cancellara gescand en doorgemaild. Ik besloot om die aan m'n muur te plakken en ging op mijn zetel staan om dat te doen... In die zetel, onder mijn jas, lag de mooie plateau die ik van tante Thalia gekregen had, ook daar ***KRAK***, glas kapot ('t is zo'n toffe plateau waar je foto's in kan steken)! Gelukkig is hij voor de rest nog heel, dus als ik weer thuis ben, kan ik het glas vast wel laten vervangen, maar dan kies ik niet voor glas van €120...

Zoals jullie dus wel kunnen merken, was dit toch wel een beetje een pechweek! Gisteren dacht ik er nog aan om gewoon niet meer uit mijn bed te komen en me even weg van de wereld te wanen. Gelukkig hebben Eline en de andere Erasmussers hier me kunnen overtuigen om Tango te gaan dansen! Dat was echt wel heel leuk, amai! Spijtig genoeg is het wel te duur om het iedere week te blijven volgen, maar ik heb de smaak wel te pakken. Als ik een partner vind thuis, ga ik geheid een paar lessen volgen!

Terwijl mijn trui nog probeerde te vechten voor haar leven in de wasmachine, was het Spaanse aperitief nog bezig. Het was een heel leuke avond met veel vrienden, hieronder volgen nog wat foto's van de fijne avond.

Alla prossima!

En tot ik jullie weer spreek:
Breek plateaus, glazen en deuren, maar geen harten!

X
P.S.: GR = Griekenland, E = Spanje, B= België (duh) en IT = Italië

Marijke(B), Ellen (B), Riccardo (IT), Eline (B)

Eline en Linsey (B)

Ellen achterstevoren ;)

Giorgio (GR), Manfredi (IT), Ellen, Riccardo

Linsey, ik, Marijke, Ellen en Riccardo

Sarah (B, E), Natalia (PL), Vanessa (E), Eline

Wonderings...

Het drong gisteren tot ons door: we zitten hier al een maand. Eline al iets langer alleen, ik enkele dagen minder dan een maand, alleen...
Waanzin, vind ik het, echt waar, het is enorm snel vooruit gegaan, die eerste maand. Binnen een week komen Eline's ouders en broertje ons bezoeken en wanneer zij terug richting België vertrekken, komt mijn mams, ze kruisen elkaar bij wijze van spreken in de lucht in het vliegtuig.
November = familiemaand! :) Zo kunnen we dat toch wel stellen, denk ik.
Na die maand begin ik me enkele dingen af te vragen, gekke dingen zoals...
- Waarom lijdt, op een enkele uitzondering na, iedere hond hier aan een of andere vorm van obesitas?
- Waarom hangt er hier altijd mist?
- Waarom zie je in de week bijna niemand op straat, behalve op marktdag?
- Waarom wordt niets doen hier bestempeld als 'dolce'?
- Waarom werd ik vandaag twee keer aangesproken met de vraag of ik Poolse was?

Die laatste vraag heeft misschien een beetje meer uitleg nodig. Vanmorgen was ik het even allemaal beu; mijn verkoudheid, de extra kosten die er nog zitten aan te komen, mijn promotor die m'n mail maar niet beantwoordt, het kleine kamertje,... Kortom, ik had nood aan een beetje frisse lucht! Dus ging ik een eindje wandelen. Op de piazza was er een kunsttentoonstelling met echte pareltjes van schilderijen. Toen ik me aan de supermarkt even op een richeltje zette om wat van het waterzonnetje te genieten, kwam een vrouw me voorbij die zich abrupt omdraaide, iets tegen me zei, waarop ik een welgemeende 'Scusi?' uitslaakte en zij zei 'Oh, u bent geen Poolse?'... Nee, dus!
Geen 5 minuten later gebeurde net hetzelfde... Vreemd! Ik heb me toen maar gauw uit de voeten gemaakt en ben terug huiswaarts gegaan! Gekke Polen! ;)

Nu ga ik genieten van de wereldbekerwedstrijd veldrijden in Plzen! Natuurlijk hoop ik op goede resultaten voor de Kalmthoutenaren en Essenaren onder de veldrijders! Go, Kevin, Styby en Bart! Inderdaad Stybar wordt door ons als volwaardige Essenaar beschouwd! ;)

A dopo!
En tot ik jullie weer spreek:
Live your life and dream your dreams!
X

1Up!

Ciao!


Vrijdag is marktdag in Forlì!
Vermits Eline en ik geen les hadden vandaag en ons allebei niet zo fantastisch voelden wegens een stomme verkoudheid, besloten we dan maar om onze voormiddag in de frisse lucht op de markt door te brengen.
De markt in Forlì is een groots volksgebeuren. Normaal kom je hier nooit echt veel volk tegen, maar op vrijdag is het over de koppen lopen op de markt. Aan de kraampjes waar je schoenen voor €1 (!) vindt, is het vaak vechten voor een paar. Ik ging naar de markt met als missie een lange gebreide vest te kopen, Eline wilde een lekker warme trui. Dus we begonnen onze zoektocht en uiteindelijk hebben we allebei onze 'goesting' gevonden.
Eline heeft een lekker warme 1Up-trui, bekend van Super Mario, voor diegenen onder ons die nog met een Nintendo of GameBoy gespeeld hebben...

En ik heb een lekker warm wollen kleedje gekocht. Heel mooi, heel zacht en supermakkelijk! 

Wie ziek is en zich niet lekker voelt als vrouw, voelt zich snel veel beter met iets nieuws om aan te trekken! Een waarheid als een koe, volgens mij!

Alla prossima! 

X

Een restaurant en veel vrienden

Dag lieve lezertjes!

Ik vond het dringend nog eens tijd voor een kleine update over de avonturen hier. Hoewel 'avonturen' misschien wat overdreven is.
Zondag zijn we met onze Erasmusvrienden een pizza gaan eten in het enige restaurant van Forlì dat alle dagen z'n deuren openstelt voor het grote, hongerige, publiek. Het énige...!
Het L'Ex-B - verhaal. Toen Eline en ik naar Forlì waren afgezakt eind juni, zijn we daar al een keertje gaan eten. Toen dachten deze lieve mensen dat we Oostenrijkers waren en schotelden ze ons hapjes met Oostenrijkse vlaggetjes op, voor en zetten ze 'Anton aus Tirol' op. Na veel aarzelen durfde een van de zaakvoerders toch te vragen van waar we waren en toen waren ze natuurlijk verbaasd over het feit dat er twee Belgische meisjes bij hen kwamen eten. En toen werd het donderdag, in juni... In Forlì is op donderdagnamiddag àlles, maar echt àlles dicht, zo ook de restaurants... We waren een beetje teleurgesteld dat we nergens iets vonden om te eten, maar toen passeerden we L'Ex-B... En dat was wel open!!!! Dus twee keer naar hetzelfde restaurant op 4 dagen tijd! En twee keer lekker gegeten en twee keer lekker gebabbeld met de eigenaars. We beschouwden mekaar toen al als vrienden en nu is dat nog altijd zo.
Vrijdag hadden Eline en ik geen zin om naar de supermarkt te gaan, maar de kasten waren leeg, dus, inderdaad, op naar L'Ex-B. Ook nu werden we met een hartelijke glimlach begroet en het eten was wederom heel lekker. Maar... zoals ik al zei, zijn we op zondag gaan eten met de Erasmusbende... Oorspronkelijk hadden we een ander restaurant in gedachten, maar dat bleek dicht te zijn. Ja hoor, weer was L'Ex-B het enige geopende restaurant van de stad! Viva L'Ex-B!!!!

Gisteren was er de wekelijkse Aperitivo-avond en deze keer was Slovakije aan de beurt! Er waren lekkere hapjes, maar alles was altijd zo snel op dat we niet alles hebben geproefd. Binnen twee weken moet de grote colonne aanwezige Belgen (20 à 25 Belgen hier!) haar beste beentje voorzetten. We weten nog niet wat we zullen maken, maar een gezellige avond wordt het zeker en vast!

Ondertussen gaan de lessen hun gewone gangetje en wij proberen om ze zo goed mogelijk te volgen. We hebben wel een wijzigingetje doorgevoerd in ons lessenpakket; we hadden namelijk eerst een vertaalvak van het derde jaar gekozen, vertalen van Frans naar Italiaans, maar dat was veel te moeilijk voor ons omdat we de taalvariëteit moesten behouden (bijvoorbeeld Franse jongerentaal in Italiaanse jongerentaal omzetten). Nu volgen we het vertaalvak van het tweede jaar en da's al een stuk makkelijker, daar gaat het nog over basic vertalen, dus gewone teksten zoals we die van De Nicolò gewoon zijn. De docent is een heel lieve man die echt het allerbeste met zijn, voornamelijk Eramus-, studenten voorheeft.

Jullie horen snel weer van mij!
Maar tot dan
Live life to the fullest

Alla prossima!
X