Het drong gisteren tot ons door: we zitten hier al een maand. Eline al iets langer alleen, ik enkele dagen minder dan een maand, alleen...
Waanzin, vind ik het, echt waar, het is enorm snel vooruit gegaan, die eerste maand. Binnen een week komen Eline's ouders en broertje ons bezoeken en wanneer zij terug richting België vertrekken, komt mijn mams, ze kruisen elkaar bij wijze van spreken in de lucht in het vliegtuig.
November = familiemaand! :) Zo kunnen we dat toch wel stellen, denk ik.
Na die maand begin ik me enkele dingen af te vragen, gekke dingen zoals...
- Waarom lijdt, op een enkele uitzondering na, iedere hond hier aan een of andere vorm van obesitas?
- Waarom hangt er hier altijd mist?
- Waarom zie je in de week bijna niemand op straat, behalve op marktdag?
- Waarom wordt niets doen hier bestempeld als 'dolce'?
- Waarom werd ik vandaag twee keer aangesproken met de vraag of ik Poolse was?
Die laatste vraag heeft misschien een beetje meer uitleg nodig. Vanmorgen was ik het even allemaal beu; mijn verkoudheid, de extra kosten die er nog zitten aan te komen, mijn promotor die m'n mail maar niet beantwoordt, het kleine kamertje,... Kortom, ik had nood aan een beetje frisse lucht! Dus ging ik een eindje wandelen. Op de piazza was er een kunsttentoonstelling met echte pareltjes van schilderijen. Toen ik me aan de supermarkt even op een richeltje zette om wat van het waterzonnetje te genieten, kwam een vrouw me voorbij die zich abrupt omdraaide, iets tegen me zei, waarop ik een welgemeende 'Scusi?' uitslaakte en zij zei 'Oh, u bent geen Poolse?'... Nee, dus!
Geen 5 minuten later gebeurde net hetzelfde... Vreemd! Ik heb me toen maar gauw uit de voeten gemaakt en ben terug huiswaarts gegaan! Gekke Polen! ;)
Nu ga ik genieten van de wereldbekerwedstrijd veldrijden in Plzen! Natuurlijk hoop ik op goede resultaten voor de Kalmthoutenaren en Essenaren onder de veldrijders! Go, Kevin, Styby en Bart! Inderdaad Stybar wordt door ons als volwaardige Essenaar beschouwd! ;)
A dopo!
En tot ik jullie weer spreek:
Live your life and dream your dreams!
X
zondag 24 oktober 2010
vrijdag 22 oktober 2010
1Up!
Ciao!
Vrijdag is marktdag in Forlì!
Vermits Eline en ik geen les hadden vandaag en ons allebei niet zo fantastisch voelden wegens een stomme verkoudheid, besloten we dan maar om onze voormiddag in de frisse lucht op de markt door te brengen.
De markt in Forlì is een groots volksgebeuren. Normaal kom je hier nooit echt veel volk tegen, maar op vrijdag is het over de koppen lopen op de markt. Aan de kraampjes waar je schoenen voor €1 (!) vindt, is het vaak vechten voor een paar. Ik ging naar de markt met als missie een lange gebreide vest te kopen, Eline wilde een lekker warme trui. Dus we begonnen onze zoektocht en uiteindelijk hebben we allebei onze 'goesting' gevonden.
Eline heeft een lekker warme 1Up-trui, bekend van Super Mario, voor diegenen onder ons die nog met een Nintendo of GameBoy gespeeld hebben...
Vrijdag is marktdag in Forlì!
Vermits Eline en ik geen les hadden vandaag en ons allebei niet zo fantastisch voelden wegens een stomme verkoudheid, besloten we dan maar om onze voormiddag in de frisse lucht op de markt door te brengen.
De markt in Forlì is een groots volksgebeuren. Normaal kom je hier nooit echt veel volk tegen, maar op vrijdag is het over de koppen lopen op de markt. Aan de kraampjes waar je schoenen voor €1 (!) vindt, is het vaak vechten voor een paar. Ik ging naar de markt met als missie een lange gebreide vest te kopen, Eline wilde een lekker warme trui. Dus we begonnen onze zoektocht en uiteindelijk hebben we allebei onze 'goesting' gevonden.
Eline heeft een lekker warme 1Up-trui, bekend van Super Mario, voor diegenen onder ons die nog met een Nintendo of GameBoy gespeeld hebben...
En ik heb een lekker warm wollen kleedje gekocht. Heel mooi, heel zacht en supermakkelijk!
Wie ziek is en zich niet lekker voelt als vrouw, voelt zich snel veel beter met iets nieuws om aan te trekken! Een waarheid als een koe, volgens mij!
Alla prossima!
X
woensdag 20 oktober 2010
Een restaurant en veel vrienden
Dag lieve lezertjes!
Ik vond het dringend nog eens tijd voor een kleine update over de avonturen hier. Hoewel 'avonturen' misschien wat overdreven is.
Zondag zijn we met onze Erasmusvrienden een pizza gaan eten in het enige restaurant van Forlì dat alle dagen z'n deuren openstelt voor het grote, hongerige, publiek. Het énige...!
Het L'Ex-B - verhaal. Toen Eline en ik naar Forlì waren afgezakt eind juni, zijn we daar al een keertje gaan eten. Toen dachten deze lieve mensen dat we Oostenrijkers waren en schotelden ze ons hapjes met Oostenrijkse vlaggetjes op, voor en zetten ze 'Anton aus Tirol' op. Na veel aarzelen durfde een van de zaakvoerders toch te vragen van waar we waren en toen waren ze natuurlijk verbaasd over het feit dat er twee Belgische meisjes bij hen kwamen eten. En toen werd het donderdag, in juni... In Forlì is op donderdagnamiddag àlles, maar echt àlles dicht, zo ook de restaurants... We waren een beetje teleurgesteld dat we nergens iets vonden om te eten, maar toen passeerden we L'Ex-B... En dat was wel open!!!! Dus twee keer naar hetzelfde restaurant op 4 dagen tijd! En twee keer lekker gegeten en twee keer lekker gebabbeld met de eigenaars. We beschouwden mekaar toen al als vrienden en nu is dat nog altijd zo.
Vrijdag hadden Eline en ik geen zin om naar de supermarkt te gaan, maar de kasten waren leeg, dus, inderdaad, op naar L'Ex-B. Ook nu werden we met een hartelijke glimlach begroet en het eten was wederom heel lekker. Maar... zoals ik al zei, zijn we op zondag gaan eten met de Erasmusbende... Oorspronkelijk hadden we een ander restaurant in gedachten, maar dat bleek dicht te zijn. Ja hoor, weer was L'Ex-B het enige geopende restaurant van de stad! Viva L'Ex-B!!!!
Gisteren was er de wekelijkse Aperitivo-avond en deze keer was Slovakije aan de beurt! Er waren lekkere hapjes, maar alles was altijd zo snel op dat we niet alles hebben geproefd. Binnen twee weken moet de grote colonne aanwezige Belgen (20 à 25 Belgen hier!) haar beste beentje voorzetten. We weten nog niet wat we zullen maken, maar een gezellige avond wordt het zeker en vast!
Ondertussen gaan de lessen hun gewone gangetje en wij proberen om ze zo goed mogelijk te volgen. We hebben wel een wijzigingetje doorgevoerd in ons lessenpakket; we hadden namelijk eerst een vertaalvak van het derde jaar gekozen, vertalen van Frans naar Italiaans, maar dat was veel te moeilijk voor ons omdat we de taalvariëteit moesten behouden (bijvoorbeeld Franse jongerentaal in Italiaanse jongerentaal omzetten). Nu volgen we het vertaalvak van het tweede jaar en da's al een stuk makkelijker, daar gaat het nog over basic vertalen, dus gewone teksten zoals we die van De Nicolò gewoon zijn. De docent is een heel lieve man die echt het allerbeste met zijn, voornamelijk Eramus-, studenten voorheeft.
Jullie horen snel weer van mij!
Maar tot dan
Live life to the fullest
Alla prossima!
X
Ik vond het dringend nog eens tijd voor een kleine update over de avonturen hier. Hoewel 'avonturen' misschien wat overdreven is.
Zondag zijn we met onze Erasmusvrienden een pizza gaan eten in het enige restaurant van Forlì dat alle dagen z'n deuren openstelt voor het grote, hongerige, publiek. Het énige...!
Het L'Ex-B - verhaal. Toen Eline en ik naar Forlì waren afgezakt eind juni, zijn we daar al een keertje gaan eten. Toen dachten deze lieve mensen dat we Oostenrijkers waren en schotelden ze ons hapjes met Oostenrijkse vlaggetjes op, voor en zetten ze 'Anton aus Tirol' op. Na veel aarzelen durfde een van de zaakvoerders toch te vragen van waar we waren en toen waren ze natuurlijk verbaasd over het feit dat er twee Belgische meisjes bij hen kwamen eten. En toen werd het donderdag, in juni... In Forlì is op donderdagnamiddag àlles, maar echt àlles dicht, zo ook de restaurants... We waren een beetje teleurgesteld dat we nergens iets vonden om te eten, maar toen passeerden we L'Ex-B... En dat was wel open!!!! Dus twee keer naar hetzelfde restaurant op 4 dagen tijd! En twee keer lekker gegeten en twee keer lekker gebabbeld met de eigenaars. We beschouwden mekaar toen al als vrienden en nu is dat nog altijd zo.
Vrijdag hadden Eline en ik geen zin om naar de supermarkt te gaan, maar de kasten waren leeg, dus, inderdaad, op naar L'Ex-B. Ook nu werden we met een hartelijke glimlach begroet en het eten was wederom heel lekker. Maar... zoals ik al zei, zijn we op zondag gaan eten met de Erasmusbende... Oorspronkelijk hadden we een ander restaurant in gedachten, maar dat bleek dicht te zijn. Ja hoor, weer was L'Ex-B het enige geopende restaurant van de stad! Viva L'Ex-B!!!!
Gisteren was er de wekelijkse Aperitivo-avond en deze keer was Slovakije aan de beurt! Er waren lekkere hapjes, maar alles was altijd zo snel op dat we niet alles hebben geproefd. Binnen twee weken moet de grote colonne aanwezige Belgen (20 à 25 Belgen hier!) haar beste beentje voorzetten. We weten nog niet wat we zullen maken, maar een gezellige avond wordt het zeker en vast!
Ondertussen gaan de lessen hun gewone gangetje en wij proberen om ze zo goed mogelijk te volgen. We hebben wel een wijzigingetje doorgevoerd in ons lessenpakket; we hadden namelijk eerst een vertaalvak van het derde jaar gekozen, vertalen van Frans naar Italiaans, maar dat was veel te moeilijk voor ons omdat we de taalvariëteit moesten behouden (bijvoorbeeld Franse jongerentaal in Italiaanse jongerentaal omzetten). Nu volgen we het vertaalvak van het tweede jaar en da's al een stuk makkelijker, daar gaat het nog over basic vertalen, dus gewone teksten zoals we die van De Nicolò gewoon zijn. De docent is een heel lieve man die echt het allerbeste met zijn, voornamelijk Eramus-, studenten voorheeft.
Jullie horen snel weer van mij!
Maar tot dan
Live life to the fullest
Alla prossima!
X
vrijdag 15 oktober 2010
Blue mood
Ciao ragazzi!
Veel te vertellen!
Omdat ik vermoed dat jullie op het puntje van jullie stoel zitten te wachten op een verslag van de Erasmusnight op woensdag, zal ik daar alvast mee beginnen.
Het was, in één woord en drie lettergrepen, GE - WEL - DIG! Echt waar! Omstreeks 20u15 vertrokken Eline en ik naar de ontmoetingsplaats, om 20u45 moesten we daar de bus op, destination unknown. Nadat je naam werd afgeroepen, mocht je de bus op... Wat bleek: te veel mensen voor een te kleine bus. Dus dan maar in twee keer! Ik hoorde bij bus 2, dus moesten we daar een kwartiertje in de ijskoude wind blijven staan. Ja, inderdaad, ook Italië kent de herfst! 't Is zoals de lieve bakkerin van hierover vanmorgen nog zei 'Oh, dan zijn jullie hier alleen maar als het koud is!', ik had haar namelijk daarvoor verteld dat we maar tot begin februari bleven. Ondertussen kennen ze ons daar al, bij de bakker! We hoeven zelfs onze studentenkaart niet meer te laten zien om korting te krijgen! Maar dat dus geheel als 'parenthèse'! Terug naar het wachten op de bus in de kou... Uiteindelijk bracht de bus ons bij onze bestemming: een Amerikaanse diner! Ik zou nogmaals mijn 'in één woord en drie lettergrepen' willen gebruiken en zeggen: GE-WEL-DIG! Diegenen die mij (en ons mam en broer) een beetje kennen, weten dat wij daar helemaal verliefd op zijn, dus eigenlijk kon mijn avond toen al niet meer stuk! Het eten was heel lekker, maar veel te veel!!! De party achteraf was supertof, keigoeie muziek, jammer dat we om iets na 1 terug de bus op moesten richting Forlì-centro! Ik hoop dat er nog feestjes zoals deze volgen, want dit was echt genieten! We hebben op dat feestje natuurlijk ook weer veel nieuwe Erasmussers leren kennen, nog wat Belgen, een paar Russen, Polen, Roemenen, Zwitsers en Oostenrijkers, heel veel Spanjaarden, maar daar hebben we niet echt contact mee, zij hangen nogal sterk aan elkaar als groep.
Voor de rest hebben we het hier heel erg naar onze zin, al moeten we wel vrij veel huiswerk maken en hebben we ontdekt dat vertalingen maken van Frans naar Italiaans toch wel moeilijk is!
En dan zijn er nog onze versierperikelen en muziek. Het is bijna Halloween, dus zijn onze ramen versierd met halloweenstickers! Muziek vereist een beetje meer uitleg... Gisteren waren we in een nostalgische, zij het ietwat puberale, bui en hebben we tijdens het koken een hele hoop toffe nummers uit onze puberteit gedraaid! Zo kwam Eline dan ineens op het idee om 'All rise' van Blue te spelen... Dat deed mijn hartje weer wat sneller slaan en daarom heb ik dus nu alle Blue-nummers gedownload en zit ik er non-stop naar te luisteren... Ik voel mij precies weer de groupie van 15 die het huis onveilig maakte met haar Blue-mania! Hahahaha, the good old times!
Hier laat ik het dan maar weer bij!
Tot schrijfs en lieverds:
All Rise!
X
Veel te vertellen!
Omdat ik vermoed dat jullie op het puntje van jullie stoel zitten te wachten op een verslag van de Erasmusnight op woensdag, zal ik daar alvast mee beginnen.
Het was, in één woord en drie lettergrepen, GE - WEL - DIG! Echt waar! Omstreeks 20u15 vertrokken Eline en ik naar de ontmoetingsplaats, om 20u45 moesten we daar de bus op, destination unknown. Nadat je naam werd afgeroepen, mocht je de bus op... Wat bleek: te veel mensen voor een te kleine bus. Dus dan maar in twee keer! Ik hoorde bij bus 2, dus moesten we daar een kwartiertje in de ijskoude wind blijven staan. Ja, inderdaad, ook Italië kent de herfst! 't Is zoals de lieve bakkerin van hierover vanmorgen nog zei 'Oh, dan zijn jullie hier alleen maar als het koud is!', ik had haar namelijk daarvoor verteld dat we maar tot begin februari bleven. Ondertussen kennen ze ons daar al, bij de bakker! We hoeven zelfs onze studentenkaart niet meer te laten zien om korting te krijgen! Maar dat dus geheel als 'parenthèse'! Terug naar het wachten op de bus in de kou... Uiteindelijk bracht de bus ons bij onze bestemming: een Amerikaanse diner! Ik zou nogmaals mijn 'in één woord en drie lettergrepen' willen gebruiken en zeggen: GE-WEL-DIG! Diegenen die mij (en ons mam en broer) een beetje kennen, weten dat wij daar helemaal verliefd op zijn, dus eigenlijk kon mijn avond toen al niet meer stuk! Het eten was heel lekker, maar veel te veel!!! De party achteraf was supertof, keigoeie muziek, jammer dat we om iets na 1 terug de bus op moesten richting Forlì-centro! Ik hoop dat er nog feestjes zoals deze volgen, want dit was echt genieten! We hebben op dat feestje natuurlijk ook weer veel nieuwe Erasmussers leren kennen, nog wat Belgen, een paar Russen, Polen, Roemenen, Zwitsers en Oostenrijkers, heel veel Spanjaarden, maar daar hebben we niet echt contact mee, zij hangen nogal sterk aan elkaar als groep.
Voor de rest hebben we het hier heel erg naar onze zin, al moeten we wel vrij veel huiswerk maken en hebben we ontdekt dat vertalingen maken van Frans naar Italiaans toch wel moeilijk is!
En dan zijn er nog onze versierperikelen en muziek. Het is bijna Halloween, dus zijn onze ramen versierd met halloweenstickers! Muziek vereist een beetje meer uitleg... Gisteren waren we in een nostalgische, zij het ietwat puberale, bui en hebben we tijdens het koken een hele hoop toffe nummers uit onze puberteit gedraaid! Zo kwam Eline dan ineens op het idee om 'All rise' van Blue te spelen... Dat deed mijn hartje weer wat sneller slaan en daarom heb ik dus nu alle Blue-nummers gedownload en zit ik er non-stop naar te luisteren... Ik voel mij precies weer de groupie van 15 die het huis onveilig maakte met haar Blue-mania! Hahahaha, the good old times!
Hier laat ik het dan maar weer bij!
Tot schrijfs en lieverds:
All Rise!
X
woensdag 13 oktober 2010
Erasmusnight @ Moquette
Even een heel kort berichtje over de Erasmusnight gisteren!
Wel, het was heel leuk! Veel nieuwe mensen leren kennen, veel verschillende nationaliteiten. Dat wil natuurlijk ook zeggen; constant van taal switchen en dat betekende dan; weer heeel moe 's avonds! Maar het was erg gezellig en vanavond gaan we met z'n allen een hapje eten op kosten van Koinè!!! Hooray!
Achteraan (L-R): Eline, ik, Linsey (Belgische)
Vooraan (L-R): Sarah (Spaanse), Maia (Japanse), Aleksandra (Poolse), Michaela (Slovaakse), Ellen (Belgische), Emilie (Belgische), Vanessa (Spaanse) en Peter (Hongaar)
De meesten zitten aan onze faculteit, maar er zijn ook Erasmussers van de Politieke Wetenschappen en Economie bij! En da's nog maar een klein deeltje van de grote hoop mensen die we gisteren leerden kennen! Er volgen wellicht nog foto's!
Alla prossima!
En tot ik jullie weer spreek:
'Life is like a box of chocolats, you never know what you're gonna get'
X
P.S.: Thanks, Aleksandra, for the picture!
Wel, het was heel leuk! Veel nieuwe mensen leren kennen, veel verschillende nationaliteiten. Dat wil natuurlijk ook zeggen; constant van taal switchen en dat betekende dan; weer heeel moe 's avonds! Maar het was erg gezellig en vanavond gaan we met z'n allen een hapje eten op kosten van Koinè!!! Hooray!
Achteraan (L-R): Eline, ik, Linsey (Belgische)
Vooraan (L-R): Sarah (Spaanse), Maia (Japanse), Aleksandra (Poolse), Michaela (Slovaakse), Ellen (Belgische), Emilie (Belgische), Vanessa (Spaanse) en Peter (Hongaar)
De meesten zitten aan onze faculteit, maar er zijn ook Erasmussers van de Politieke Wetenschappen en Economie bij! En da's nog maar een klein deeltje van de grote hoop mensen die we gisteren leerden kennen! Er volgen wellicht nog foto's!
Alla prossima!
En tot ik jullie weer spreek:
'Life is like a box of chocolats, you never know what you're gonna get'
X
P.S.: Thanks, Aleksandra, for the picture!
maandag 11 oktober 2010
Over duimen, pretparken en... la dolce vita!
Ciao ragazzi!
De titel van dit bericht 'says it all'. Oké, waar zal ik beginnen...
Duimen: Deze week heb ik een paar keukenaccidenten gehad... Een keer was ik de patate (Italiaans of Antwerps, aan u de keuze... ;) ) aan het schillen en sneed ik per ongeluk in mijn duim, niet diep, zo net een schrammetje net vanboven op het topje van mijn linkerduim. Da's dus niet zo fijn, want je voelt dat bij alles wat je vastpakt en doet. De dag nadien ben ik aan het afwassen en prik ik met een vork in mijn rechterduim. Deze keer minder geluk: bloed! Een stevige snee recht in de vouw van mijn duim, weer zo'n gezellige plek! Gelukkig is de linkerduim nu bijna genezen. De andere is nog wat gevoelig, maar dat zal ook wel snel klaar zijn!
Pretpark: Zondag zijn Eline en ik naar Mirabilandia geweest, da's een pretpark hier niet zo ver vandaan. Met de trein en de bus circa anderhalf uur onderweg. En het moet gezegd, het was ge-wel-dig! 't Was minstens zo leuk als Bobbejaanland, mijn persoonlijke Belgische favoriet!
Er waren twee extreme achtbanen, waaaaaaanzinnig extreme achtbanen, eentje gaat 6 keer over de kop, die hebben we zes keer gedaan ;)! De andere gaat 2 keer over de kop, maar die gaat dan weer 55m hoog aan 120km/u! Zalige attractie, da's mijn favoriet in het park! Er was ook een geweldige stuntshow, heel knap gedaan en best wel gevaarlijk, echt niets voor mietjes! Voor de rest waren er nog veel andere attracties die ook best tof waren, maar die een speciale vermelding op een haar na gemist hebben!
Voor de rest van de foto's verwijs ik u graag door naar mijn facebook-pagina, ik denk dat de meesten onder jullie daar wel toegang tot hebben dus...
La dolce vita: Het leven gaat hier z'n gewone gangetje.
- We gaan nu eindelijk naar school, al vonden we het vanochtend toch een beetje tegenvallen dat we zo vroeg uit de veren moesten. Na zo'n vermoeiende dag gisteren wilden we nog wel een uurtje langer.
- We moeten naar onze goesting veel te veel naar de supermarkt. Lieve mama's we snappen eindelijk waarom jullie dat echt niet graag doen! :)
- En voor de rest gaat het hier goed, we zijn nu eindelijk een beetje terug in het schoolritme aan het komen en dat was toch wel nodig!
Dikke kus en tot ik jullie weer spreek:
Eat, pray, love!
X
De titel van dit bericht 'says it all'. Oké, waar zal ik beginnen...
Duimen: Deze week heb ik een paar keukenaccidenten gehad... Een keer was ik de patate (Italiaans of Antwerps, aan u de keuze... ;) ) aan het schillen en sneed ik per ongeluk in mijn duim, niet diep, zo net een schrammetje net vanboven op het topje van mijn linkerduim. Da's dus niet zo fijn, want je voelt dat bij alles wat je vastpakt en doet. De dag nadien ben ik aan het afwassen en prik ik met een vork in mijn rechterduim. Deze keer minder geluk: bloed! Een stevige snee recht in de vouw van mijn duim, weer zo'n gezellige plek! Gelukkig is de linkerduim nu bijna genezen. De andere is nog wat gevoelig, maar dat zal ook wel snel klaar zijn!
Pretpark: Zondag zijn Eline en ik naar Mirabilandia geweest, da's een pretpark hier niet zo ver vandaan. Met de trein en de bus circa anderhalf uur onderweg. En het moet gezegd, het was ge-wel-dig! 't Was minstens zo leuk als Bobbejaanland, mijn persoonlijke Belgische favoriet!
Er waren twee extreme achtbanen, waaaaaaanzinnig extreme achtbanen, eentje gaat 6 keer over de kop, die hebben we zes keer gedaan ;)! De andere gaat 2 keer over de kop, maar die gaat dan weer 55m hoog aan 120km/u! Zalige attractie, da's mijn favoriet in het park! Er was ook een geweldige stuntshow, heel knap gedaan en best wel gevaarlijk, echt niets voor mietjes! Voor de rest waren er nog veel andere attracties die ook best tof waren, maar die een speciale vermelding op een haar na gemist hebben!
 |
| Het plan van de achtbaan, Katun, 6x over kop |
 |
| iSPEED |
Voor de rest van de foto's verwijs ik u graag door naar mijn facebook-pagina, ik denk dat de meesten onder jullie daar wel toegang tot hebben dus...
La dolce vita: Het leven gaat hier z'n gewone gangetje.
- We gaan nu eindelijk naar school, al vonden we het vanochtend toch een beetje tegenvallen dat we zo vroeg uit de veren moesten. Na zo'n vermoeiende dag gisteren wilden we nog wel een uurtje langer.
- We moeten naar onze goesting veel te veel naar de supermarkt. Lieve mama's we snappen eindelijk waarom jullie dat echt niet graag doen! :)
- En voor de rest gaat het hier goed, we zijn nu eindelijk een beetje terug in het schoolritme aan het komen en dat was toch wel nodig!
Dikke kus en tot ik jullie weer spreek:
Eat, pray, love!
X
donderdag 7 oktober 2010
Aula Magna??? Aula Magna!!!
Vanochtend is het dan toch gelukt: de eerste lessen gingen van start!
Wij stonden stipt op tijd aan aula Magna, waar om 11u onze allereerste les van het academiejaar zou worden gegeven. De vorige les liep wat uit, dus het duurde wel een tijdje om gesetteld te geraken. Wij verwachtten ons aan een les Studi interculturali e di genere van Prof.ssa Baccolini.
Een man stond voor de klas, pakte rustig zijn boeken uit zijn schooltas, intussen was er nog veel heen en weer geloop en zat nog niet iedereen op zijn plaats, wij dachten dat we ons vergist hadden in het feit dat de docent een vrouw was, dus tot hier nog geen enkel probleem. De man opende zijn powerpoint, wij probeerden die te ontcijferen en toen begon het te dagen; in de voetnoot van zijn powerpoint stond Martelli - Sociologia. Wij begonnen onrustig heen en weer te wriemelen, checkten nog eens bij de buurjongen of dit wel aula Magna was, dat was zo, hoe kon de les dan verkeerd zijn... De vriendelijke buurjongen vroeg welke les we moesten hebben en van welke faculteit we waren. Dit is een les voor de Politieke wetenschappen, liet hij toen weten. Dus, wij buiten...
Naar het secretariaat, daar wisten ze ook niet wat er was misgelopen. We kwamen daar ook een aantal klasgenoten tegen, zij gingen naar het andere secretariaat ook nog eens horen... Blijkt dat er twee keer een aula Magna is... Die twee verschillende aula's bevinden zich op nog geen tweehonderd meter van elkaar vandaan en niemand weet dat die er is; tenzij je in Via Oberdan eens achter de hoek van de trap gaat kijken, want daar hangt de grote pijl naar aula Magna... Zoiets kan je toch wel aangeven op een lessenrooster, zou je denken.
Maar soit, we hebben de les gevonden, de professoressa in kwestie was blij dat er toch een beetje meer belangstelling was voor haar les en de les was al bij al interessant. Ik moet zeggen, ik kon haar heel goed begrijpen terwijl ze praatte, maar tegelijk notities nemen is toch nog een andere zaak! Maar ach, dat was de eerste les, waar we al te laat binnenkwamen en dan is het niet zo evident om ineens aandacht te hebben voor de twee belangrijkste zaken tijdens een les: luisteren en noteren! Ik reken erop dat die zaken wel loslopen en dat we dat over een weekje al gewoon zijn.
Zo dadelijk hebben we de Welcome Day, Almafest en een Freshman party! De namiddag zit goed gevuld! Ik laat jullie op tijd en stond wel weten hoe die was, maar tot dan ...
Make love, not war!
X
Xana
Wij stonden stipt op tijd aan aula Magna, waar om 11u onze allereerste les van het academiejaar zou worden gegeven. De vorige les liep wat uit, dus het duurde wel een tijdje om gesetteld te geraken. Wij verwachtten ons aan een les Studi interculturali e di genere van Prof.ssa Baccolini.
Een man stond voor de klas, pakte rustig zijn boeken uit zijn schooltas, intussen was er nog veel heen en weer geloop en zat nog niet iedereen op zijn plaats, wij dachten dat we ons vergist hadden in het feit dat de docent een vrouw was, dus tot hier nog geen enkel probleem. De man opende zijn powerpoint, wij probeerden die te ontcijferen en toen begon het te dagen; in de voetnoot van zijn powerpoint stond Martelli - Sociologia. Wij begonnen onrustig heen en weer te wriemelen, checkten nog eens bij de buurjongen of dit wel aula Magna was, dat was zo, hoe kon de les dan verkeerd zijn... De vriendelijke buurjongen vroeg welke les we moesten hebben en van welke faculteit we waren. Dit is een les voor de Politieke wetenschappen, liet hij toen weten. Dus, wij buiten...
Naar het secretariaat, daar wisten ze ook niet wat er was misgelopen. We kwamen daar ook een aantal klasgenoten tegen, zij gingen naar het andere secretariaat ook nog eens horen... Blijkt dat er twee keer een aula Magna is... Die twee verschillende aula's bevinden zich op nog geen tweehonderd meter van elkaar vandaan en niemand weet dat die er is; tenzij je in Via Oberdan eens achter de hoek van de trap gaat kijken, want daar hangt de grote pijl naar aula Magna... Zoiets kan je toch wel aangeven op een lessenrooster, zou je denken.
Maar soit, we hebben de les gevonden, de professoressa in kwestie was blij dat er toch een beetje meer belangstelling was voor haar les en de les was al bij al interessant. Ik moet zeggen, ik kon haar heel goed begrijpen terwijl ze praatte, maar tegelijk notities nemen is toch nog een andere zaak! Maar ach, dat was de eerste les, waar we al te laat binnenkwamen en dan is het niet zo evident om ineens aandacht te hebben voor de twee belangrijkste zaken tijdens een les: luisteren en noteren! Ik reken erop dat die zaken wel loslopen en dat we dat over een weekje al gewoon zijn.
Zo dadelijk hebben we de Welcome Day, Almafest en een Freshman party! De namiddag zit goed gevuld! Ik laat jullie op tijd en stond wel weten hoe die was, maar tot dan ...
Make love, not war!
X
Xana
Abonneren op:
Posts (Atom)